Zioła

zioła

Poniżej opisane zostały najbardziej znane zioła, ich właściwości, działanie oraz najczęstsze zastosowanie.

BABKA LANCETOWATA (Plantago lanceolata)

BABKA LANCETOWATA

BABKA LANCETOWATA - surowcem zielarskim są liście. Zawierają m.in. saponiny, kwasy organiczne, sole mineralne oraz witaminę C.
Ma zastosowanie zarówno kosmetyczne jak i lecznicze.
Działa m.in. przeciwzapalnie i dezynfekująco na skórę i błony śluzowe a także wykrztuśnie i przeciwkaszlowo.
Kataplazmy z liści babki lancetowatej pomagają w leczeniu czyraków i przyspieszają gojenie owrzodzeń.
W kosmetyce liście babki lancetowatej używane są do sporządzania mieszanek stosowanych do kąpieli przy nadmiernej potliwości.

BEZ CZARNY (Sambucus nigra)

BEZ CZARNY

BEZ CZARNY - surowiec zielarski stanowią kwiaty i owoce. Owoce zawierają sole mineralne, kwasy organiczne oraz witaminy A, C, natomiast kwiaty - garbniki, rutynę i związki o działaniu napotnym.
Zastosowanie: kosmetyczne i lecznicze.
Działa: moczopędnie (kwiat), bakteriobójczo, ściągająco i przeciwzapalnie, a także poprawia przemianę materii i działa odtruwająco na organizm (owoc). Stosowany jest m.in. przy trądziku, łojotoku i stanach zapalnych skóry (kwiat).
Napar z mieszanki: kwiatu czarnego bzu, krwawnika pospolitego i mięty pieprzowej z powodzeniem stosowany jest przy katarze, przeziębieniu i grypie.
Natomiast napar z kwiatu czarnego bzu i krwawnika pospolitego pomaga usunąć toksyny z organizmu, wskazany jest w przypadku kaca.

BRZOZA BRODAWKOWATA (Betula verrucosa)

BRZOZA BRODAWKOWATA

BRZOZA BRODAWKOWATA - surowcem zielarskim są liście, sok oraz występujące na pniach grzyby (znane jako: włóknouszek ukośny, Inonotus obliquus, popularna nazwa: huba brzozowa). Młode liście brzozy zawierają olejki eteryczne, kwasy organiczne, flawonoidy, garbniki, witaminę C i sole mineralne. Występujące na pniu grzyby zawierają m.in. sterole i trójterpeny.
Zastosowanie: w lecznictwie i kosmetyce.
Działanie: m.in. moczopędne (liść) oraz przeciwreumatyczne (kwiat).
Napar z 2 łyżek liści na 2 szklanki wrzącej wody (parzyć 5 minut) pity 3 razy dziennie po pół szklanki między posiłkami działa lekko odwadniająco, pomaga zredukować obrzęki powiek, które często powstają w wyniku zaburzeń w pracy nerek.
Świeży sok z brzozy zbierany na wiosnę stosowany jest m.in. przy trądziku oraz łojotokowym zapaleniu skóry. Stosuje się go także jako płukankę wzmacniająca włosy.

CHABER BŁAWATEK (Centaurea cyanus)

CHABER BŁAWATEK

CHABER BŁAWATEK - surowcem zielarskim są kwiaty. Zawierają garbniki, sole mineralne (w tym mangan), witaminę C.
Działa moczopędnie. Odwar z 1 łyżki kwiatów na 1 szklankę wody pity 2 razy dziennie działa lekko odwadniająco. Zewnętrznie stosowany jest do przemywania oczu m.in. przy zapaleniu spojówek, nadwrażliwości na promieniowanie z ekranów telewizyjnych i komputerów oraz promieniowanie słoneczne.

CHMIEL (Humulus lupulus)

CHMIEL

CHMIEL - surowcem zielarskim są szyszki. Zawierają związki gorzkie, garbniki, olejek eteryczny oraz gorzką żywicę - lupulinę.
Działa: antybakteryjnie i przeciwzapalnie.
Napar z 1 łyżki szyszek chmielu na szklankę wody pity 2-3 razy dziennie działa wzmacniająco i uspokajająco. Pity przed snem (ok. 1 filiżanki) pomaga przy bezsenności (z wyjątkiem przypadków depresji). Z powodzeniem stosowany jest też do kompresów na skórę zainfekowana (szczególnie z wypryskami) oraz do płukania włosów suchych i zniszczonych.

DĄB SZYPUŁKOWY (Quercus robur)

DĄB SZYPUŁKOWY

DĄB SZYPUŁKOWY - surowcem zielarskim jest kora z pni i gałęzi młodych drzew. Zawiera związki żywicowe, kwasy fenolowe, węglowodory, garbniki rozpuszczalne w wodzie.
Zastosowanie: lecznicze i kosmetyczne.
Ma działanie przeciwbiegunkowe i zapierające, pomaga w chorobach skóry.
Wywar z 1 łyżki kory na 1 szklankę wody (gotować 5 minut) stosuje się do kompresów przy odmrożeniach, oparzeniach oraz przy rozszerzonych naczyńkach krwionośnych. Stosowany jest też do płukania włosów przetłuszczających się.
Płukanki z kory dębowej lekko przyciemniają włosy. Mieszanki ziołowe z dodatkiem kory dębowej polecane są do kąpieli ziołowych przy ropnych wypryskach, trądziku oraz nadmiernej potliwości.

DZIURAWIEC (Hypericum perforatum)

DZIURAWIEC

DZIURAWIEC- surowiec zielarski stanowi ziele (Herba hyperici). Zawiera m.in. garbniki, barwnik hyperycynę, olejek eteryczny, związki cukrowe.
Dziurawiec od bardzo dawna stosowany był w lecznictwie ludowym jako lek uniwersalny, przede wszystkim w chorobach wątroby i dróg żółciowych, zapaleniu dróg moczowych, zaburzeniach trawienia, w chorobach kobiecych i zaburzeniach przemiany materii.
Ma działanie żółciotwórcze i żółciopędne oraz przeciwzapalne i dezynfekujące na skórę i błony śluzowe. Obecnie dziurawiec znajduje zastosowanie zarówno jako lek wewnętrzny jak i zewnętrzny.
Wewnętrznie dziurawiec podawany jest jako lek rozkurczający w schorzeniach wątroby i dróg żółciowych a także w zaburzeniach czynności przewodu pokarmowego i gruczołów wewnętrznego wydzielania. Wchodzi w skład mieszanki stosowanej przy nadmiernej potliwości (wraz z kozłkiem lekarskim i szałwią). Pomaga w zaburzeniach równowagi nerwowej i stanach depresyjnych, migrenie, wyczerpaniu nerwowym, stanach lękowych. Napar z dziurawca zmniejsza napięcie i niepokój oraz ma właściwości uspokajające.
Zewnętrznie stosowany jest jako środek gojący, przede wszystkim oparzenia i odmrożenia. Sok z dziurawca pomaga zlikwidować plamy bielcze: należy je smarować sokiem z dziurawca na kwadrans przed wyjściem na słońce.
Ponieważ występująca w zielu dziurawca hyperycyna zwiększa wrażliwość na promieniowanie słoneczne, warto pamiętać, że dziurawiec (stosowany zarówno zewnętrznie jak i wewnętrznie) uczula na światło i może doprowadzić do poparzeń słonecznych. Dlatego nie należy stosować dziurawca jeśli np. planujemy zabiegi laserowe lub zamierzamy opalać się.

FIOŁEK TRÓJBARWNY (Viola tricolor)

FIOŁEK TRÓJBARWNY

FIOŁEK TRÓJBARWNY, bratek polny -- surowcem zielarskim jest ziele. Zawiera m.in. saponiny, garbniki, śluzy, witaminę C oraz dużo rutyny.
W lecznictwie fiołek trójbarwny stosowany jest od XVI wieku (m.in. w schorzeniach skórnych i w zapaleniu płuc).
Działa: przeciwmiażdżycowo, przeciwreumatycznie, obniża ciśnienie krwi, poprawia przemianę materii i działa odtruwająco na organizm.
Ma również zastosowanie kosmetyczne. Przy trądziku młodzieńczym, wypryskach i kłopotach z cerą stosowany jest wywar z 2 łyżek ziela na 2 szklanki wody (gotować 5 minut, odstawić na 10 minut a następnie przelać do osobnego naczynia lub termosu). Pić 3 razy dziennie. Wywar ten stosowany jest również do kompresów na bolące wypryski i nacieki trądzikowe.

GLISTNIK JASKÓŁCZE ZIELE (Chelidonium majus)

GLISTNIK

JASKÓŁCZE ZIELE - roślina trująca. Surowiec zielarski stanowi kwitnące ziele. Zawiera m.in. aminy biogenne, alkaloidy (najważniejsza to chelidonina), flawonoidy, kwasy organiczne, olejek eteryczny.
Działanie m.in.: antyseptyczne, żółciopędne, przeciwalergiczne, przeciwbakteryjne i przeciwgrzybiczne, rozkurczające i uspokajające.
Medycyna ludowa zalecała stosowanie soku ze świeżych łodyg glistnika jako lekarstwo na brodawki i kurzajki na dłoniach (według przekazów ludowych należy rozerwać świeżą łodygę i natrzeć kurzajkę tak otrzymanym sokiem).

KASZTANOWIEC ZWYCZAJNY (Aesculus hippocastanum)

KASZTANOWIEC ZWYCZAJNY

KASZTANOWIEC ZWYCZAJNY - surowiec zielarski stanowią kwiaty, owoce i kora.
Zawierają m.in. : garbniki, flawonoidy, cukry, saponiny.
Zastosowanie: lecznicze i kosmetyczne.
Kora i kwiat kasztanowca mają działanie przeciwkrwotoczne.
Wywar z 1 łyżki kwiatów kasztanowca na 1 szklankę wody (gotować 5 minut, odstawić na 20 minut, odcedzić) pity 2-4 razy dziennie po 1/4 szklanki (ok. 30 minut po jedzeniu) wspomaga leczenie żylaków oraz zmniejsza kruchość naczyń krwionośnych. Dobre efekty w leczeniu żylaków daje również picie naparu z kasztanowca (3 razy dziennie). Napar z kasztanowca można wykorzystać również do stosowania okładów.

KOZŁEK LEKARSKI (Valeriana officinalis)

KOZŁEK LEKARSKI

KOZŁEK LEKARSKI - surowcem zielarskim jest korzeń. Zawiera m.in. alkaloidy, olejek eteryczny, kwasy organiczne, garbniki, alkohole (terpineol, borneol), sole mineralne.
Działanie m.in.: uspokajające, przeciwskurczowe.
Stosowany jest m.in. w trudnościach w zasypianiu oraz jako środek uspokajający w stanach napięcia nerwowego.
Wyciąg z korzenia kozłka lekarskiego (w postaci gotowych kropli) stosowany jest m.in. w stanach wyczerpania nerwowego.
Napar z korzenia kozłka lekarskiego działa kojąco na system nerwowy, szczególnie przydatny jest przy bezsenności, nerwowych skurczach, fobiach. Ponadto pomaga zmniejszyć bóle reumatyczne. Przy okazji należy pamiętać, że tak jak przy wielu innych ziołach, bez konsultacji z lekarzem nie wolno długo stosować tego naparu.
W kosmetyce używany jest jako dodatek do kąpieli relaksujących.

KRWAWNIK POSPOLITY (Achillea millefolium)

KRWAWNIK POSPOLITY

KRWAWNIK POSPOLITY - surowcem zielarskim są ziele i kwiat. Zawierają flawonoidy, garbniki, związki azotowe (cholina, achilleina), kwasy organiczne, olejek eteryczny.
Zastosowanie: lecznicze i kosmetyczne.
Działanie: przeciwzapalne, krwiotwórcze, żółciotwórcze i żółciopędne, zwiększa wydzielanie soków trawiennych, poprawia apetyt, łagodzi wzdęcia, przyspiesza przemianę materii (ziele) a także hamuje krwawienia.
Ziele krwawnika stosowane jest m.in. przeciw nieżytowi przewodu pokarmowego, w chorobach skóry oraz przy bolesnym miesiączkowaniu, w nadciśnieniu tętniczym (zmniejsza ciśnienie, działając rozszerzająco na obwodowe naczynia krwionośne).
Napar z krwawnika łagodzi zapalenie pęcherza moczowego i odkaża drogi moczowe.
Jest również polecany w celu "oczyszczenia krwi" czyli usunięcia toksyn. Przy trądziku należy przemywać skórę naparem z krwawnika. Przy rozszerzonych porach polecana jest maseczka z kwiatu krwawnika, sposób sporządzenia: 2 łyżki kwiatu krwawnika zalać 1 szklanki wrzątku i zagęścić płatkami owsianymi.
Ponadto napar z mieszanki: krwawnika pospolitego, kwiatu czarnego bzu i mięty pieprzowej zalecany jest przy katarze, przeziębieniu i grypie. Napar z krwawnika pospolitego i kwiatu czarnego bzu pomaga usunąć toksyny z organizmu (wskazany jest w przypadku kaca).

LAWENDA LEKARSKA (Lavandula officinalis)

LAWENDA LEKARSKA

LAWENDA LEKARSKA - surowcem zielarskim jest kwiat. Zawiera m.in. olejek eteryczne (m.in. linanol), sole mineralne, garbniki, cukry, barwniki.
Zastosowanie: lecznicze i kosmetyczne.
Działanie: m.in. przeciwzapalne i dezynfekujące na skórę i błony śluzowe, bakteriobójcze, wiatropędne i żółciotwórcze, napotne, moczopędne. Ponadto hamują nadmierny rozwój flory bakteryjnej.
Herbatka z lawendy zmniejsza napięcie systemu nerwowego i działa uspokajająco. Napar z lawendy stosowany zewnętrznie pomaga zwalczać egzemy i świąd skóry.
Kąpiele z dodatkiem lawendy pomagają łagodzić bezsenność.

LEN ZWYCZAJNY (Linum usitatissimum)

LEN ZWYCZAJNY

LEN ZWYCZAJNY - surowcem zielarskim są nasiona (potoczna nazwa: siemię lniane). Zawiera m.in.: olej, śluzy, kwasy tłuszczowe, glikozydy (m.in. linamaryna), enzymy.
Zastosowanie: lecznicze i kosmetyczne.
Działanie: osłaniające na przewód pokarmowy, przeczyszczające i rozwalniające.
Ponadto przyspiesza regenerację naskórka, działa zmiękczająco, odżywczo i ochronnie.
Stosowane w zaparciach, nieżytach żołądka, nadkwaśności.
Przy zaparciach stosowany jest następujący macerat: 1 łyżkę nasion zalać 1 szklanki przegotowanej wody, pozostawić na całą noc. Rano wypić na czczo. Przygotować taką samą porcję i wypić wieczorem
W kosmetyce siemię lniane stosowane jest do produkcji kosmetyków do pielęgnacji skóry suchej i wrażliwej. Kleik z siemienia lnianego może być stosowany jako maseczka przy suchej, łuszczącej się lub podrażnionej skórze, do przemywania cery suchej i wrażliwej, a maseczkę sporządzoną z siemienia lnianego i mleka można zaaplikować na zniszczone, podrażnione dłonie. Kleik z siemienia lnianego używany jest też jako dodatek do kąpieli łagodzącej.



Źródła:
A. Łasica "Nastolatki pielęgnują urodę"
K. Mikolajczyk, A. Wierzbicki "Zioła"
I. Kiljańska, H. Mojkowska "Zielnik polski"
Lesley Bremness "Wielka Księga Ziół"



Porozmawiaj na ten temat:

Kontakt

W sprawach publikacji lub reklamy

Email:

Disclaimer

Nasze artykuły chronione sa prawami autorskimi.